आपल्यावर प्रेम करणाऱ्या व्यक्तीला कधीच गमावू नका!


एका जंगलात एक फुलपाखरू व एक भुंगा राहत होते. दोघे मिळून वेगवेगळ्या फुलांवर आनंदाने बागडत. एक दिवस अचानक दोघेही खूप भांडू लागले. फुलपाखरू म्हणाले, मी तुझ्यापेक्षा जास्त फुलांवर प्रेम करतो. भुंगा म्हणाला मीच फुलावर जास्त प्रेम करतो. 

या विषयावरून वाद वाढत गेला. संध्याकाळ झाली. वाद संपता संपत नव्हता. तेव्हा फुलपाखरू म्हणाले की, जो कोणी सकाळी लवकर उठून या समोरच्या फुलावर येऊन बसेल तो फुलांवर जास्त प्रेम करतो, असं सर्वांना मान्य करावे लागेल. मुंग्याला ही युक्ती पटली. 

दोघंही आपापल्या घरी जाऊन झोपले. भल्या सकाळी फुलपाखरू लवकर उठून फुलावर जाऊन बसले. अजून भुंगा आला नव्हता, आपण जिंकलो या आनंदात फुलपाखरू वेडेपिसे झाले. ते आतुरतेने भुंग्याची वाट बघत बसले.

थोड्याच वेळात सूर्योदय झाला. तरीही अजून भुंगा आलाच नव्हता. सूर्याची सोनेरी किरणे पडली तशी फुलाला जाग आली. पाकळ्या उमलल्या. तर त्यात भुंगा अडकून मरून पडलेला फुलपाखराला दिसला. तो भुंगा फुलावरील प्रेम दाखविण्यासाठी रात्रीच जाऊन फुलावर बसला होता. 

रात्री फुलाने पाकळ्या मिटून घेतल्या. नेमका भुंगा त्यात अडकून पडला. एखाद्या लाकडालाही फोडू शकणारा तो भुंगा नाजूक पाकळ्या मात्र तोडू शकला नाही. स्वतः जिवंत राहण्यासाठी त्यानं आपल्या प्रेमाचे तुकडे केले नाहीत. मरणाला हसतहसत मिठी मारली. फुलपाखराला खूप वाईट वाटले. कारण, निव्वळ हट्टापायी त्याने एक सुंदर मित्र गमावला होता.

तात्पर्य : प्रेम करा, अगदी मनापासून करा. पण, तुमच्यावर जी व्यक्ती प्रेम करते तिला कधीच गमावू नका.
थोडे नवीन जरा जुने